กำเนิดคลอโรฟิลล์ |
 ภาพทุ่งอัลฟัลฟ่า |
สีเขียวนี้มาดูดความชื้นออก
และทำให้แห้งภายใน 3 วินาที
ด้วยวิธีการฟรีซดราย
ภายใต้อุณหภูมิเย็นพิเศษจะได้คลอโรฟิลล์ผงที่ละลายน้ำได้
100%
ผงที่สกัดแห้งนี้สามารถเก็บไว้ได้นานนับสิบปี
คลอโรฟิลล์
โดยตัวของมันเองจะไม่ละลายน้ำ
แต่จะละลายได้ในไขมัน
หรือแอลกอฮอล์
แต่ทางเราสามารถสกัดเอาคลอโรฟิลล์บริสุทธิ์ที่สามารถละลายน้ำได้ออกมา
ทำให้ร่างกายสามารถดูดซึมไปใช้งานได้ทันที
ผิดกับคลอโรฟิลล์ที่ละลายในไขมัน
จะไม่ถูกดูดซึมในกระเพาะอาหารแต่จะถูกย่อยในลำไส้เล็ก
และจะถูกเก็บไปสะสมไว้ที่ตับ
ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายได้แต่คลอโรฟิลล์ของเรา
สามารถบริโภคได้อย่างปลอดภัย
เพราะในกรณีที่คลดโรฟิลล์ของเราใช้ไม่หมดก็จะถูกขับถ่ายทิ้งไป
คลอโรฟิลล์
คือ
สารประกอบที่ทำให้พืชมีสีเขียวและทำหน้าที่หลักคือ
สังเคราะห์แสง (PHOTOSYNTHESIS)
โดยการเปลี่ยนพลังงานจากแสงอาทิตย์
ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และแร่ธาตุต่างๆ
จากดินให้กลายเป็นสารอาหารที่จำเป็นสำหรับการเจริญเติบโตของพืช
รวมทั้งให้ก๊าซออกซิเจนที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์และสัตว์
คลอโรฟิลล์ธรรมชาติมีหลายชนิด
บางชนิดสังเคราะห์แสงได้ในที่ที่มีแสงแดดเท่านั้น
แต่บางชนิดสังเคราะห์แสงได้แม้ในที่ไม่มีแสง
เช่น ในร่างกายของคน
จึงมีการค้นคว้าเกี่ยวกับการทำงานหรือปฏิกิริยาของคลอโรฟิลล์ต่อคน
พบว่าคลอโรฟิลล์ที่อยู่ในเซลล์ของพืชทั่วไปจะถูกปกป้องและปิดกั้นด้วยผนังหรือเยื่อหุ้มเซลล์อีกชั้นหนึ่ง
ทำให้ระบบการย่อยอาหารปกติของร่างกายเราไม่สามารถบดย่อย
เพื่อให้ได้สารคลอโรฟิลล์เพียงพอกับความต้องการของร่างกายเราได้
ถึงแม้ว่าเราจะบริโภคผักใบเขียวเป็นจำนวนมากในแต่ละวันก็ตาม
อีกทั้งคลอโรฟิลล์โดยตัวของมันเองละลายน้ำไม่ได้
จะละลายได้ในไขมันหรือในแอลกอฮอลล์บางชนิดเท่านั้น
แต่ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน
เราสามารถสกัดเอาเฉพาะสารคลอโรฟิลล์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์และบริสุทธิ์
โดยปราศจากการสูญเสียคุณค่าทางอาหารตามธรรมชาติ
ร่างกายจึงจะสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ทันทีอย่างเต็มที่
และเป็นคลอโรฟิลล์ชนิดละลายน้ำได้
จึงดูดซึมได้ทันทีในกระเพาะอาหาร
ในกรณีที่ร่างกายใช้ไม่หมด
จะถูกขับทิ้งไปทางระบบขับถ่ายไม่สะสมไว้ในร่างกาย
ผิดกับคลอโรฟิลล์ชนิดที่ละลายในไขมัน
จะไม่ถูกดูดซึมที่กระเพาะอาหารแต่จะย่อยและดูดซึมได้ในลำไส้เล็ก
คลอโรฟิลล์ชนิดนี้เมื่อร่างกายใช้ไม่หมดจะถูกส่งไปสะสมไว้ที่ตับ
(LIVER) ในระยะเวลาหนึ่ง
ซึ่งอาจจะเกิดอันตรายต่อตับได้
องค์การอาหารและยาสหรัฐจึงให้การรับรองเฉพาะคลอโรฟิลล์ที่ละลายน้ำได้
(WATER SOLUBLE CHOLOPHYLL) เท่านั้น
ว่าปลอดภัยต่อการบริโภคของคน
ถึงแม้ว่าจะบริโภคในปริมาณมากต่อวัน
ก็ไม่เกิดผลเสียต่อร่างกายแต่อย่างใด
ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นมีเพียงแต่อาการท้องเสียอย่างเบาบางในบางกรณีเท่านั้น
ด้วยสูตรโครงสร้างของโมเลกุลที่ใกล้เคียงกับโมเลกุลของเม็ดเลือดแดงต่างกันเฉพาะตรงกลางที่คลอโรฟิลล์มีแมกนีเซียม
(Mg) และเม็ดเลือดแดงมีเหล็ก (Fe)
จึงทำให้สีต่างกัน คือ
คลอโรฟิลล์มีสีเขียวแต่เม็ดเลือดแดงมีสีแดง
จากจุดนี้เองที่ทำให้คลอโรฟิลล์ถูกเรียกว่า
"เลือดของพืช" (BLOOD OF PLANT)
ผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์การแพทย์มากมาย
สรุปตรงกันออกมาว่า
คลอโรฟิลล์สามารถกระตุ้นการสร้างเม็ดเลือดแดงได้จนผู้ทำวิจัยได้รับรางวัลโนเบล
(NOBLE PRIZE) ไปแล้วถึง 2 ท่านด้วยกัน คือ
ดร.ริชาร์ด วิน สเตตเตอร์ (DR. RICHARD WINSTATER)
ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยออสเตรีย
ในปี ค.ศ.1930
ผู้ซึ่งค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างเม็ดเลือดแดงและคลอโรฟิลล์
ในบางเงื่อนไขสามารถแทนที่ศูนย์กลางของคลอโรฟิลล์ด้วยเหล็ก
(Fe) จากอาหารธรรมชาติบางประเภท
ทำให้อัตราการเพิ่มของเม็ดเลือดแดงดีขึ้น
ทั้งนี้แมกนีเซียม (Mg)
ที่หลุดออกไปจากศูนย์กลางโมเลกุลของคลอโรฟิลล์
ก็จะทำหน้าที่พาแคลเซี่ยม (ca)
เข้าไปอุดรูพรุนของกระดูกต่าง ๆ
ทำให้กระดูกแข็งแรงขึ้น
ในโพรงกระดูกซึ่งมีไขกระดูก (BONE
MARROW)
ก็จะมีการสร้างเม็ดเลือดแดงได้ในปริมาณที่มากขึ้น
(หน้าที่ของไขกระดูก คือ
สร้างเม็ดเลือดแดงและปรับระดับความเป็นด่างในกระแสเลือด)
จากการทำวิจัยขององค์การอาหารและยาสหรัฐ
กับผู้ป่วยแผลเปิด จำนวน 3,600 ราย
พบว่าคลอโรฟิลล์ช่วยกระตุ้นให้มีการสร้างเซลล์ใหม่ให้เร็วขึ้น
ทำให้แผลหายเร็วขึ้นกว่าปกติ 25
เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปและรอยแผลเป็นลดขนาดลงกว่า
50 เปอร์เซ็นต์หรือมากกว่า
จากกรณีนี้จึงมีการวิจัยต่อเกี่ยวกับการรักษาอาการเจ็บป่วยภายในร่างกายอันเป็นสาเหตุของการเกิดกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ขึ้น
พบว่าผู้ป่วยทั้ง 1,227 ราย
กลิ่นภายในหายหมดหลังจากใช้คลอโรฟิลล์ผ่านไป
2 สัปดาห์
จึงให้การรับรองว่าเป็นยาดับกลิ่นภายใน
สามารถซื้อขายได้ตามร้านขายยาทั่วไป
ตั้งแต่วันที่ 11 พฤษภาคม 1990
ตามเอกสารที่ขึ้นทะเบียนยาที่ 21
CFR Part 357 Deodorant Drug Products for Internal Use For Over-the-Counter Human Use;Final
Monograph;FinalRule